De magische oorlog van 2017

Vorige week zag ik het bericht al voorbij komen op Facebook. Het drong nog niet goed tot me door maar het idee nestelde zich in mijn achterhoofd en gedurende de daarop volgende dagen bleef ik er aan denken. David Griffin, de imperator van the Hermetic Order of the Golden Dawn stelde ons via zijn blog op de hoogte van een oproep. Deze was gericht aan beoefenaars van zwarte magie om hun kunsten te gebruiken tegen president Trump. De oproep kwam van een bekende zwarte magier uit de Verenigde Staten en kreeg massaal gehoor van zijn volgers. Op verschillende tijdstippen zijn magische rituelen uitgevoerd met de bedoeling de president tegen te werken en te vervloeken, iets wat aardig schijnt te lukken, als je dat tenminste zo wilt zien. Griffin wees ons er op dat magie nooit gebruikt mag worden om anderen te beschadigen. Gevaarlijk. Dat er meer is tussen hemel en aarde weten de meesten intussen, maar dat er in het astrale veld, in de onzichtbare ruimte die ons omringt van alles mogelijk is begint bij mij al enige tijd te dagen.

David Griffin and Leslie McQuade
David Griffin en zijn vrouw Leslie McQuade

Het begon allemaal met een Tarot deck dat ik tegen kwam in een boekwinkel. Het was een van de vele nieuwe decks die jaarlijks de kaartlees-markt overspoelen en die na enige tijd in de ramsj belanden. Dit deck kostte een tientje, ik nam het mee naar huis en schoorvoetend begon ik aan een onbekend pad. In die tijd was ik overwerkt van een zware job waarin ik in aanvaring was gekomen met de opdrachtgever, een obscuur persoon die bijna dagelijks zijn Zwaardje van Damocles hanteerde om mij en m’n collega’s het bloed onder de nagels vandaan te halen. De een na de ander bezweek aan een burnt-out en sommigen verlieten met slaande deuren de burelen. Aldus besloot ik om in de tegenaanval te gaan en mijn zwaard op te pakken en het er niet bij te laten zitten. Bij de ingang van het gebouw deed ik zonder het te beseffen voor het eerst in mijn leven een magisch ritueel. Het was na sluitingstijd en het monster had het pand verlaten. Ik visualiseerde de firma zonder de Damocles-man en plaatste onder het tapijt bij de voordeur een kruis van zout. Ik keek om me heen om zeker te zijn dat niemand zag wat ik deed. Leiderschap is een talent waarmee de hedendaagse manager niet gezegend is. Toen God de talenten uitdeelde schitterden zij door afwezigheid. Waar waren ze? Hadden ze andere prioriteiten? Bij de kraampjes met geslachtsorganen was menig bestuurder terug te vinden, de vrouwelijke bewindvoerders hingen rond op de design-afdeling.

Het kruis van zout deed haar werk. Het kostte de chef steeds meer inspanning om zichzelf door de entree van het pand naar binnen te wurmen. Hij zag er afgemat uit en probeerde opgewekt en fluitend door de gang te zwieren, maar het trok op niks. Soms leek het of zijn opacity op 50% stond en keek je dwars door hem heen. Tot onze blijdschap bleef hij vaker een dag thuis of liet weten dat hij aan het werk was in een café in de binnenstad. Zijn vuur doofde langzaam uit en in de zwaveldampen verscheen een eenzame grauwe man. Het nadeel was dat wanneer hij wel op de zaak was, hij zijn zwaardje veelvuldiger gebruikte en dat dan vooral op mij richtte. Binnen een paar weken stond ik op straat en niet lang daarna volgde hij.

Het Tarot deck dat ik daarna kocht loodste me door een moeilijke periode heen en adviseerde me om te gaan mediteren in de bossen. Aangezien ik zeeën van tijd had deed ik dit dan ook. Ik begon steeds meer te lezen over de geschiedenis en de filosofie achter de Tarot en kwam in contact met een Vrijmetselaar die me vertelde over de aloude Egyptische mysteriescholen en hoe de mystiek uit die periode de tand des tijds heeft doorstaan. Er begonnen zich zaken voor te doen die mijn pet te boven gingen.

Op een vakantietrip belandde ik in de lobby van een hotel. Ik wachtte op mijn reisgenoot en staarde naar de boekenplank. Reisgidsen, Engels, Duitstalige romans en Japanse Mangastrips. Ik stelde me voor dat er een boek voor mij klaarstond. ‘Er ligt iets op me te wachten achter die rij boeken in het stof ,’ hoorde ik mezelf denken. Ik had geen boek om terug te zetten als ruil. Langzaam boog ik me voorover om de titels te bekijken en tilde een stel paperbacks uit de rij. Er lag inderdaad iets tussen de vlokken stof, een dun boekje met de titel ‘The Kybalion.’ Iets over de Hermetische filosofie. Daar had ik al eens over gelezen. De leringen van Hermes Trismegistus in zeven hoofdstukken. Een tip van de Egyptische sluier zou worden opgelicht. Tijdens de nachtelijke busreis die aan het eind van die dag begon nam ik de tekst tot me. Het begon te duizelen toen ik in de inleiding het volgende las; ‘als de student klaar is om de waarheid te ontvangen, dan zal dit boekje op zijn of haar pad komen. Dit is de wetmatigheid.’ Met glazige ogen las ik verder. Mijn reisgezel liet me begaan en zweeg. Ik wist dat hij in zijn agenda een foto van de Venezolaanse heilige Dr. José Gregorio Hernández had en dat onze reis dus beschermd werd door niet zichtbare krachten. Toen we de volgende dag uitgeput onze hotelkamer binnen kwamen en onze rugzakken neerzette viel mijn oog direct op iets eigenaardigs waarvan ik rillingen kreeg. Een kast met een blauw kleedje waarop tot mijn verbazing twee beeldjes stonden. In een straaltje zonlicht stond naast José Gregorio Hernández een kleine Egyptische pyramide. ‘We worden verwacht,’ zei ik met onderdrukt enthousiasme. Mocht er diep in mij nog een geloof in het toeval zijn geweest dan spatte dit als een zeepbel uiteen. Ik besloot te wachten op wat komen zou. De daaropvolgende nacht droomde ik dat ik wakker werd, uit het bed stapte, de hotelkamer verliet en door een labyrint van gangen dwaalde. De donkere houten lambrisering en het diep groene tapijt werden in een gouden licht gezet door kandelaars die overal aan de muren bevestigd waren. Nu en dan meende ik de reuk van rozen op te vangen. Terwijl ik verwonderd rondliep en mezelf afvroeg waarheen, wist ik intuïtief dat mijn wandeling een eindbestemming zou hebben, of eigenlijk, een eindpunt als beginpunt. In een brede gang vond ik een dubbele openstaande deur met aan weerszijden een sokkel waarop Egyptische figuren de wacht hielden. Ik trad een schemerige zaal binnen. De geur van hout en wierook en een wachtende stilte. Aan de overzijde ontwaarde ik in de muur een door houtsnijwerk omlijste gesloten poort. Was het angst of was er een gevoel van thuiskomen dat me overviel? Voor de poort hield ik staande en zei tegen mezelf, ‘dit is de deur, dit is de deur…’ Ik werd wakker.

De oproep van David Griffin om op dinsdagavond 25 juli om 23.59 uur, New Yorkse tijd, een wereldwijde meditatie te doen tegen de aanvallen van de zwarte magiërs werd in ieder geval door mij met plezier ontvangen. Ik heb me het afgelopen jaar verdiept in de meditaties van de Rozekruisers en beoefen ze vrijwel elke dag. Aangezien de leden van de Golden Dawn dezelfde technieken gebruiken had ik best zin om mee te doen. Even voor de goede ‘orde’, deze club splitste zich eind negentiende eeuw af van de Rozekruisers om zich toe te leggen op het beoefenen van witte magie en er wordt zelfs gefluisterd dat de jonge David Bowie zich door hun leringen heeft laten inspireren. Dus moest ik even de tijdzones omrekenen. Aangezien wij hier in West-Europa zes uur vroeger leven dan onze broeders aan de overkant zou ik om 5.59 uur in de ochtend moeten beginnen. Maar ik ken mezelve en weet dat ik daar dan ook weer niet mijn nest voor uit kom. Toen ik woensdagochtend mijn ogen open sloeg en mijn hoofd draaide om te zien hoe laat het was zag ik op mijn Hema klokje het tijdstip, 5.59 uur. Weer geen toevalligheid, blijkbaar was ik uitgenodigd om mee te doen. Al mediterend raakte ik in een trance waarin ik over steden en uitgestrekte velden vloog om samen met mijn fraters en sorores getuige te zijn van totale wereldvrede. De Aarde veranderde in een tuin en de trance ging over in een diepe slaap.

Donald Trump Addresses GOP Lincoln Day Event In Michigan

Later die ochtend vertelde een geblondeerde nieuwslezeres in strak mini jurk-uniform dat Trump in de pogingen Obamacare te hervormen zijn eerste bescheiden succes heeft behaald in het congres. ‘Goedzo,’ dacht ik, ‘het experiment heeft gewerkt, zo moge het zijn.’ Niet dat ik een fan ben van Trump, maar ik moet toegeven dat ik opgelucht was toen ik hoorde dat hij en niet oorlogs-witch Hillary de presidentsverkiezingen had gewonnen. De Aarde als tuin is er nog niet, maar komt wel dichterbij; Wallstreet verliest zijn grip op het Witte Huis en dat is een goed begin. Nu is Donald Trump niet bepaald een man met groene vingers, integendeel, maar gelukkig begroet de wereld vanaf 2020 Jill Stein van de Groenen als president. Visualiseert u mee?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s